Bloeiende waterlelie, spiegeling op het water. van Marjolein Zijlstra

Witte waterlelie, in het latijn Nymphaea alba, is een van de meest aansprekende waterplanten die Nederlandse wateren en vijvers in tuinen en parken sieren.
In onze grote waterplassen, afgesneden rivierarmen, langzaam stromende rivieren en meren vallen de grote ronde drijfbladeren en witte tot roze bloemen op van de Witte waterlelie, Nymphaea alba. Ze bedekken vaak grote oppervlakken zolang de waterdiepte niet al te groot is tot pakweg zo'n drie meter. Wanneer je Witte waterlelie in onze wateren ziet is dat een teken dat de waterkwaliteit goed is. De bloei van de waterlelie vindt meestal plaats van mei tot september. De bloemen kunnen variëren van 6 tot wel 18 cm. Soms zie je in de bloemen ook een wat rode kleuring optreden en er worden variëteiten gekweekt die tot bijna helemaal rood zijn. Op de brede bloembodem staan vier kelkbladen en veel kroonbladen ingeplant, net als veel meeldraden die in een spiraal staan. Het halfonderstandig vruchtbeginsel is veelhokkig en heeft aan de bovenzijde een brede schijf met streepvormige, zittende stempels. In het midden van de enigszins trechtervormig naar beneden gebogen schijf zit een kegelvormige knobbel. Na bevruchting door insecten, vooral bijen, kevers en vliegen die op het pollen afkomen, ontstaat hieruit een bol- tot flesvormige, bes achtige vrucht die heel veel zaden bevat. De vrucht laat door rotting los van de steel, valt uit elkaar en de zaden in hun slijmige massa drijven op het water en worden verspreid door golfslag, wind, maar ook doordat waterdieren ze eten en op die manier verspreiden.