Een man en een vrouw bidden het Angelus, een gebed dat de aankondiging van de engel Gabriël aan Maria herdenkt. Ze zijn gestopt met het rooien van aardappelen en al het gereedschap voor deze taak - de aardappelvork, de mand, de zakken en de kruiwagen - is om hen heen uitgestrooid. In 1865, zei Millet: "Het idee voor het Angelus kwam tot mij omdat ik me herinnerde dat mijn grootmoeder, die de kerkklok hoorde rinkelen terwijl we op het veld aan het werk waren, ons altijd deed stoppen met het werk om het Angelusgebed voor de armen te bidden die waren overleden". Het was dus een jeugdherinnering die achter het schilderij zat en niet het verlangen om een religieus gevoel te verheerlijken; behalve Millet was hij geen kerkganger. Hij wilde de onveranderlijke ritmes van het boerenleven in een eenvoudig tafereel vangen. Hier heeft hij zich gericht op een korte pauze, een moment van rust.
Alleen op de voorgrond in een enorme lege vlakte krijgen de twee boeren, ondanks het kleine formaat van het doek, een monumentaal karakter. Hun gezichten blijven in de schaduw, terwijl het licht hun gebaren en houding onderstreept. Het doek drukt een diep gevoel van meditatie uit en Millet gaat verder dan de anekdote van het archetype.
