De Ófærufoss in de Eldgjá. Onveranderd veranderd van Gerry van Roosmalen

De Ófærufoss sprak al jaren tot mijn verbeelding. Ik kende de foto's van de waterval met de natuurlijke brug, die als een markante rotsboog over het water hing. En als er iets is wat ik van mezelf weet, is het dat ik gek ben op bijzondere rotsformaties. Ik wilde deze plek daarom graag met eigen ogen zien.

Voordat ik hier voor de eerste keer kwam, wist ik al dat de natuurlijke brug jaren terug was ingestort. Dat was in 1996. Toch maakte dat de waterval voor mij niet minder interessant. Integendeel. Een landschap verandert voortdurend, ook al lijkt het voor ons vaak onveranderlijk.

De vorige keer dat ik hier was, moet in 2011 zijn geweest. Een lange periode voor een mens, maar een korte periode voor een waterval. De Ófærufoss is er nog steeds. Het landschap heeft zich in deze periode voor mensenogen bijna onzichtbaar verder gevormd. Wat tussen mijn bezoeken misschien wel het meest is verandert, is iets anders: het licht. Maar dat wisselt per dag, per uur, per minuut.

En juist dat licht is bepalend in de fotografie. Ik geniet enorm van het fotograferen. Zozeer zelfs dat ik soms bijna vergeet te genieten van het moment zelf. Met de camera paraat ben ik vooral aan het observeren. Ik kijk naar het licht, naar de rotsen, naar het water en naar de mogelijkheden voor een beeld.

Het echte moment komt voor mij pas daarna.

Zodra de camera weer in de tas zit, verandert mijn blik. Ik hoef niets meer vast te leggen. Ik hoef alleen maar te kijken.

En misschien is dat uiteindelijk wel het mooiste aan terugkeren naar een plek als deze: ontdekken dat het landschap in al die jaren veranderd is, maar dat je er zelf ook anders naar bent gaan kijken. En soms... Komt daarna de camera toch weer tevoorschijn.
Ofaerufoss Eldgja