De adem van de Atlantische Oceaan

van Walter G. Allgöwer

Tussen de nacht en de ochtend rijst de Atlantische Oceaan voor de Playa María Jiménez op als een levend wezen. De golven rollen aan, donkerblauw en krachtig, gevormd door de wind en de verte, alsof ze de verhalen van ontelbare horizonten in zich hebben gedragen. In het eerste licht van de dag verliezen ze hun zwaarte en veranderen ze in vloeiende sluiers van licht en water.
De zonsopgang blijft verborgen achter het moment, en toch is zijn aanwezigheid voelbaar. Een koud blauw doordringt het tafereel, zacht en tegelijkertijd vol energie. De branding gaat omhoog als een gordijn, daarachter alleen het mysterie van de zee en de oneindige uitgestrektheid van de horizon. Even lijkt de tijd stil te staan.
Het water tekent lijnen in de lucht, delicate bogen van schuim die als penseelstreken over het doek van de ochtend glijden. Niets heeft vaste contouren. Alles is beweging, verandering, herinnering. De golf ontstaat, groeit en verdwijnt, maar in haar verdwijnen schuilt geen definitiefheid. Ze keert terug, steeds weer, gedragen door de eeuwige adem van de oceaan.
Aan de noordkust van Tenerife vertelt elke golfslag over de kracht van de natuur en haar stille schoonheid. Wie dit moment aanschouwt, hoort niet alleen het ruisen van de zee. Hij hoort het gefluister van de dag die net ontluikt, en de tijdloze melodie van de Atlantische Oceaan, die al millennia lang tegen dezelfde vulkanische kusten beukt.