De geesten van het sanatorium, Verloren plaats van Jacqueline Ansorg

Het verhaal achter de foto:
Wat eens zo hoopvol begon, eindigde droevig...
Aan het eind van de 19e eeuw werd het eerste longsanatorium van Noord-Duitsland gebouwd, te midden van bossen en het grote meer waaraan het zijn naam dankt. Als voorloper van alle andere sanatoria die er later omheen werden gebouwd, was het oorspronkelijk de bedoeling hier te testen of succes kon worden geboekt bij de behandeling van tuberculose buiten de heldere berglucht in het vlakke, beboste landschap van het noord-oosten, en al na korte tijd waren er 200 bedden beschikbaar voor licht zieke mannen. Maar de omstandigheden van de volgende oorlogsjaren brachten al snel een verandering teweeg. Het hospitaal werd gebruikt als militair hospitaal, om krijgsgevangenen onder te brengen en verkocht tijdens de inflatieperiode. Na de Tweede Wereldoorlog werd het oorspronkelijke medische gebruik en onderzoek volledig opgegeven en diende het sanatorium tijdens de Koude Oorlog als militair hospitaal voor het Rode Leger, dat de gebouwen zodanig in verval bracht dat een nieuwe bestemming na de val van de Muur niet meer zonder grote inspanningen mogelijk was. Lange tijd stond de site leeg en onbeschermd, blootgesteld aan weer en vandalisme, totdat hij uiteindelijk werd ontdekt voor artistieke en culturele doeleinden en sindsdien althans enige bescherming geniet.