De gouden stilte van Luang Prabang

van Walter G. Allgöwer

In het schemerige halfduister van het oude heiligdom rust de gouden gestalte van de Verlichte in tijdloze stilte. De eeuwen hebben subtiele sporen achtergelaten op het gelaat, maar juist deze tekenen verlenen het beeld zijn mysterieuze kracht. Het is alsof ontelbare gebeden, hoop en tranen hun weg naar het goud hebben gevonden en daar een verborgen echo hebben achtergelaten.
De rechterhand raakt de aarde aan in de Bhumisparsa-mudra, dat heilige gebaar van het moment waarop Siddhartha Gautama de wereld van de illusies doorzag. Men zegt dat de aarde zelf destijds getuige was van zijn inzicht. In deze stille beweging lijkt de grens tussen het zichtbare en het onzichtbare te vervagen. De steen, het goud en de duisternis van de ruimte worden dragers van een oeroude kennis.
Uit de schaduwen achter het beeld rijst een bijna tastbare aanwezigheid op. Het zwakke licht glijdt over de vergulde oppervlakken en laat ze schitteren als vloeibaar vuur. Elke scheur vertelt over vergankelijkheid, elk gouden spoor over de onvergankelijkheid van de geest.
In de Wat Long Koon van Luang Prabang lijkt de tijd zijn loop te vergeten. Daar zit de Boeddha niet alleen als afspiegeling van een ver verleden van verlichting, maar als stille bewaker van een mysterie dat zich openbaart aan iedereen die bereid is om even de volmaakte stilte tussen twee gedachten binnen te treden. Daar begint de reis naar binnen, waar geen woorden meer nodig zijn en alleen nog het zuivere licht van het ontwaken overblijft.