De grijze tegenstrijdigheid van LaPil'à'folie

Hij is geboren uit een toneelproductie. Als groteske en heldere figuur belichaamt hij het tijdperk waarin zelfs armoede zich moet laten zien, waarin nederigheid wordt vermomd als bling-bling. Zijn gouden tand is geen sieraad, maar een ironische herinnering dat rijkdom nep kan zijn, dat het samen kan gaan met ellende. Haar beschadigde tand is het zichtbare litteken, het stigma dat niet langer verborgen kan blijven. Samen zeggen ze dat het lichaam zelf een uitstalkast is geworden, dat de vermoeide ezel gedwongen wordt om de rol van "show-off" te spelen.

Zijn verlaagde oren buigen onder het gewicht van deze maskerade. Ze zijn geen zwakte, maar een teken van berusting: hij accepteert om deel te nemen aan de sociale kermis, terwijl hij de absurditeit ervan onthult. Zijn zware blik is geen verleiding, maar observatie. Hij observeert de verschuiving in rituelen: liefdadigheid vervangen door consumentisme, discreet geven veranderd in opvoeren, de herinnering aan de armen opgeslokt door het spektakel.

De Grey of Contradictions is geen decoratief dier. Het is de ezel-profeet van onze tijd, die zijn stigmata toont om de tentoonstelling zelf aan te klagen. Door zichzelf te laten zien, onthult hij de valstrik: we leven in een maatschappij waarin alles zichtbaar moet zijn, zelfs het kwetsbare, zelfs het onwaardige. Hij is zowel clown als getuige, belachelijk en heilig, een ironische spiegel van onze tegenstrijdigheden.

Dit werk is een ceremonie van zichtbaarheid. Het zegt: "Ik draag armoede en weelde in dezelfde mond. Ik buig onder het gewicht van tegenstrijdigheden, maar ik blijf lopen. En als ik mezelf tentoonstel, is dat zodat je kunt zien wat je niet wilt zien."

De Grijze van Tegenstellingen is de schaduw van Sinterklaas. Waar de heilige de armen in stilte beschermde, pronkt de ezel met armoede vermomd als spektakel. Waar liefdadigheid discreet was, pronkt de ezel met de "show off". Hij is de belichaamde herinnering aan wat we hebben vermomd en de vermoeide getuige van een tijdperk waarin nederigheid zelf een show moet opvoeren om te kunnen bestaan.