De les die niet klopte

van Jan Keteleer

Toen ik dit tafereel schilderde, wilde ik terugkeren naar een tijd waarin de wereld met een stukje krijt opnieuw kon worden ingericht. Een klein meisje in een gestreepte pyjama staat daar als de strengste lerares van het huis, haar vinger met absolute overtuiging gericht op haar slordige leerling. Op het bord achter hen staat 2 + 2 = 5. Wie heeft de fout gemaakt? De grote, schuldbewuste ogen van de hond suggereren dat hij de schuld op zich heeft genomen.

Ik vind iets ontroerends in dat moment. De kindertijd is de plek waar logica zich buigt voor verbeelding, waar een terriër een examen kan afleggen en een teddybeer vanuit een klein blauwgroen stoeltje toekijkt als een stille klasgenoot. Ik heb de kamer gevuld met de metgezellen die velen van ons zich herinneren: alfabetblokken verspreid over het tapijt, een lappenpop die tegen de speelgoedkist leunt, boeken op de plank.

De koperen lamp stort een gouden licht over alles uit, want zo voelt herinnering voor mij. Warm, wazig en vergevingsgezind.

Toen ik dit schilderde, herinnerde het me eraan dat we allemaal ooit in de pantoffels van dat meisje hebben gestaan, zelfverzekerd en vastberaden, en soms heerlijk verkeerd. Misschien betekent volwassen worden wel dat we leren lachen om onze eigen vergelijkingen, en elkaar tegemoet treden met het geduld van dat trouwe hondje.