De onopgemerkte struikelpartij in het café

van Jan Keteleer

Het zonlicht stroomt als warme honing over de kasseien, en in die gouden stilte ontvouwt zich een kleine menselijke komedie. Een vrouw zit rechtop op een rieten bistrostoel, elegant gekleed in marineblauw, haar zonnehoed met brede rand schuin op haar hoofd tegen de felle Parijse zon. Ze verdwijnt achter de pagina’s van Le Monde, verzonken in een of ander ver verhaal, zich totaal niet bewust van het verhaal dat zich om haar heen gaat afspelen.

Haar gekruiste been strekt zich uit, onschuldig als een slapende kat, en raakt de enkel van een voorbijlopende ober. Hij wankelt naar voren, ogen wijd open, mond open in een stille zucht van verbazing. Zijn zilveren dienblad kantelt, en plotseling vliegt een koffiekopje door de lucht, terwijl donkere vloeistof een boog door het licht beschrijft. Een croissant en een delicaat fruittaartje balanceren op het randje van een ramp.

Vanuit de schaduwrijke deuropening gooit een oudere eigenaar zijn handen in de lucht, zijn gezicht getekend door pure afschuw. Tussen hen in botsen drie levens in één enkele stilstaande hartslag.

De penseelstreken gloeien, los en genereus, elke streek bruist van warmte en beweging. Gezichten spreken hier luider dan woorden. Dit is de tedere absurditeit die we allemaal kennen — het moment waarop afleiding de wereld ontmoet, wanneer we op onze meest glorieuze, onhandige manier menselijk zijn. In die lach herkennen we onszelf, en stilletjes horen we erbij.