De racer met zijn kookpothelm

van Jan Keteleer

Ik heb deze jongen geschilderd zoals ik me herinner hoe ik me als kind voelde: volkomen serieus over een wereld die iedereen om me heen grappig vond. Hij zit in zijn zelfgemaakte zeepkist, met een kookpot op zijn hoofd vastgebonden als een racehelm, en houdt het stuur stevig vast alsof de finishlijn net achter de schommels ligt. Achter hem wijzen twee meisjes en giechelen. Hij kijkt nooit om.

Dat contrast vormt de kern van het werk. Ieder van ons is wel eens degene geweest waarom gelachen werd, en ieder van ons is wel eens degene geweest die lachte. Ik wilde beide waarheden in dezelfde zonovergoten middag vastleggen, zonder oordeel.

Ik heb de scène opgebouwd met dikke impasto, waarbij ik verf in lagen heb aangebracht zodat deze boven het oppervlak uitkomt, net als de herinnering zelf. Zonnige gele tinten en aardse okerkleuren verwarmen het zand, terwijl diepblauwe en violette schaduwen elke figuur op de grond verankeren. De afgebroken rode en blauwe latten van de kar dragen de sporen van vele reizen, en de zilveren pot vangt het licht op als een harnas.

Voor mij is deze jongen een kleine held van de verbeelding. Zijn moed ligt niet in snelheid, maar in het geloven. Ik hoop dat hij je doet denken aan de momenten waarop ook jij het toch waagde om te racen, wie er ook toekeek.