De sterrendaalders van Whale & Sons

Illustratie op basis van het sprookje "De sterrendaalders" van de gebroeders Grimm:

Er was eens een klein meisje. Haar vader en moeder waren overleden, en ze was zo arm dat ze zelfs geen kamer had om in te wonen of een bed om op te slapen. Ze bezat niets behalve de kleren die ze aanhad en een stukje brood in haar hand, een geschenk van een medelevende ziel. Maar ze had een goed hart en was vroom. Aangezien iedereen haar in de steek had gelaten, begaf ze zich, vertrouwend op de goede God, in de wereld.

Op een dag ontmoette ze een behoeftige man die smeekte: "Alsjeblieft, geef me wat eten. Ik heb zo'n honger." Zonder aarzeling gaf ze hem het hele stuk brood en sprak: "Moge Gods zegen erop rusten," voordat ze haar weg vervolgde. Niet lang daarna ontmoette ze een huilend kind dat klaagde over de kou op hun hoofd. Ze nam haar eigen muts af en gaf die aan het kind. Verder op haar reis verscheen een ander kind, zonder shirt en rillend van de kou. Zonder twijfel gaf ze haar eigen shirt weg. En terwijl ze verder reisde, vroeg iemand om haar jurk, en ze trok deze zonder aarzeling uit en gaf hem weg. Uiteindelijk bevond ze zich in een uitgestrekt bos, waar de duisternis van de nacht was ingevallen. Toen kwam er weer iemand naar haar toe en vroeg om een japon. Het vrome meisje overwoog: "Het is aardedonkere nacht, niemand kan iets zien, ik kan mijn japon gerust weggeven," en dus trok ze haar japon uit en gaf die eveneens weg.

Daar stond ze, helemaal ongekleed, en er voltrok zich iets wonderbaarlijks. Sterren begonnen uit de lucht te dalen en veranderden in glanzende zilveren munten. Ook al had ze zojuist haar japon weggegeven, toch bevond ze zich plotseling in een nieuwe, gemaakt van het fijnste linnen. Ze verzamelde alle zilveren munten en werd voor de rest van haar dagen onmetelijk rijk.