De verte nadert

van Kopffarben

Het verlangen naar verandering hangt in de lucht. Net als bij windstilte op volle zee blijft alles roerloos. De tijd kruipt voorbij, terwijl de blik naar de verte dwaalt. Wat lange tijd onbereikbaar leek, komt steeds dichterbij. De hoop is gericht op wat er achter de vertrouwde horizon zou kunnen liggen.

Gezichten en gefragmenteerde lichaamsvormen in zwart, wit, turkoois en oranje overlappen elkaar tegen een lichte, blauw-paarse achtergrond. De met elkaar verweven figuren blijven in een stille, bijna zwevende constellatie hangen.

Het origineel is 30x40 cm groot, inkt en acryl op papier

In mijn schilderijen houd ik me bezig met zelfperceptie en transformatie. Ik ben geïnteresseerd in de momenten waarop vertrouwde voorstellingen van onszelf aan het wankelen raken en nieuwe mogelijkheden ontstaan, zonder dat al vaststaat waar ze naartoe leiden.
Mijn figuren lossen op, veranderen van vorm en vinden op onverwachte wijze weer samen. Lijnen en lichaamsvormen maken innerlijke bewegingen zichtbaar: ronddraaiende gedachten, onzekerheid en de zoektocht naar het eigen zelf.
Ik wil tussenstadia vastleggen waarin tegenstrijdigheden naast elkaar mogen bestaan en verandering geen vaste richting nodig heeft. Het interesseert me wat er kan ontstaan als we niet alles hoeven vast te leggen of meteen te verklaren.