Ducati Multistrada 1200 bij zonsondergang

van Jan Keteleer

Toen ik dit tafereel schilderde, wilde ik dat vluchtige moment vastleggen waarop de dag ten einde loopt en de weg zich lijkt te openen, speciaal voor jou. Een rode Ducati Multistrada 1200 leunt zachtjes in de bocht, de berijder gehuld in donker leer, met gehandschoende handen stevig op het stuur. Samen vormen ze één ademtocht, één beweging.

Ik werkte met dikke, expressieve penseelstreken, waarbij elke streek energie uitstraalt in plaats van detail. De kronkelende bergweg slingert zich vanuit een wazig verdwijnpunt aan de linkerkant naar rechtsonder, een S-bocht die je blik meevoert op de reis. Lange, streperige penseelstreken op het asfalt weerspiegelen de vaart van de beweging.

Bovenin lost de lucht op in lavendelkleurige, oudroze en goudgele wolken. De ondergaande zon verlicht alles van achteren en strooit warm licht over de weg, de schouder van de motorrijder en de randen van de motor, terwijl de rechterkant wegzakt in diepe schaduw. Gloeiende bomen staan aan de ene kant en donkerder groen aan de andere, waarbij licht en schaduw hetzelfde pad delen.

Voor mij gaat dit schilderij over vrijheid, maar ook over vertrouwen. Vertrouwen in de weg die voor je ligt, in de machine, in jezelf. Ik hoop dat het je doet denken aan je eigen open wegen, en aan de stille moed die nodig is om ze te volgen.