Een blauwgroene Chevrolet Impala bij de gouden schemering

van Jan Keteleer

Toen ik aan dit schilderij begon, wilde ik meer vastleggen dan alleen een auto. Ik wilde een gevoel vastleggen. Voor mij heeft de Chevrolet Impala cabriolet uit 1960 altijd symbool gestaan voor vrijheid, een symbool van open wegen en zomers die eindeloos leken.

Ik koos voor een diep blauwgroene kleur voor de carrosserie en liet die schitteren tegen de warme aarde eronder. De grond heeft tinten van gebrand oranje, oker en amber, terwijl koele marineblauwe schaduwen zich onder de auto verzamelen. Boven brandt de zonsonderganghemel oranje aan de horizon, voordat deze overgaat in stormachtige paarse en marineblauwe wolken.

Ik heb het oppervlak opgebouwd met impasto, waarbij ik de verf in dikke, zichtbare streken heb aangebracht, zodat je de textuur bijna kunt voelen. Het licht weerkaatst op de chromen grille, de vier ronde koplampen en de vloeiende zijlijsten. Elke weerspiegeling werd een kleine viering van de avondzon. De banden met witte zijwanden en de subtiele achtervleugels fluisteren over het Amerika van het midden van de vorige eeuw dat zoveel van onze gedeelde herinneringen heeft gevormd.

Rechts slingert een kronkelende weg zich in de verte. Voor mij roept dat de vraag op waar we naartoe gaan, en wie we onderweg hopen te ontmoeten.

Dit schilderij is mijn uitnodiging om even stil te staan, terug te denken en samen die weg te bewandelen, al is het maar voor even.