Een zelfbenoemde Superman boven het bad

van Jan Keteleer

Ik heb deze jongen geschilderd op precies het moment voordat alles verandert. Hij staat op blote voeten op de warme rand van een terracotta dak, zijn tenen gekruld over de dakgoot, zijn rode cape hangt roerloos in de nazomerlucht. Onder hem staat een klein wit badje, gevuld door een groene tuinslang, dat veel te klein lijkt voor de sprong die hij zich voorstelt. Die kloof tussen droom en werkelijkheid is wat me raakte. Ik heb de scène van bovenaf opgebouwd, zodat je zijn duizelingwekkende uitzicht deelt en de hoogte in je eigen maag voelt. Het licht van het gouden uur stroomt over zijn schouders en weerkaatst op het wateroppervlak, alsof de zon zelf haar adem inhoudt. Ik koos voor warme rode tinten en aardse bruintinten voor de dakpannen, helder primair blauw en rood voor zijn kostuum, en zachte groentinten voor de tuin die hem lijkt te omarmen. Dikke impasto-streken, gelaagde verf die je bijna kunt aanraken, geven het dak zijn ruwheid en het moment zijn gewicht. Zijn losse vuisten spreken in gelijke mate van moed en twijfel. Ik herken dat gevoel. We hebben allemaal ooit op een of andere rand gestaan, in de overtuiging dat we konden vliegen. Dit schilderij nodigt je uit om je eigen ervaring te herinneren en het kind te eren dat nog steeds in ons allemaal wacht.