Eenzaamheid in oker en leisteen

van Jan Keteleer

Centraal in deze schilderachtige illustratie staat een jonge visser, vastgelegd in een moment dat zowel vluchtig als eeuwig aanvoelt. Zijn handen werken aan een grof henneptouw, terwijl hij het verwarde net ontwart dat over een met roestvlekken bedekt dek ligt. Hij draagt zware okerkleurige oliejassen, stijf geworden door zout en zware arbeid, en donkere zeemans-tatoeages kronkelen langs zijn blootgestelde onderarmen als verhalen die in de huid zijn gegraveerd.

Het licht doet hier iets opmerkelijks. Een laagstaande zon strooit warm goud over zijn gezicht, zijn schouders en de natte glans van het metalen dek, terwijl diepe schaduwen zich in de hoeken verzamelen. Dit spel van licht en schaduw tussen gloed en duisternis geeft het tafereel zijn stille spanning. Achter hem getuigen een verweerde stuurhut en een roestige liertrommel van jaren op zee, van machines die vele seizoenen hebben doorstaan.

Boven vertelt de lucht haar eigen verhaal. Warme okerkleurige wolken aan de ene kant gaan over in koel leiblauw aan de andere kant, een zachte botsing van ochtend en avond.

Wat blijft hangen is niet het werk zelf, maar de sfeer die het met zich meebrengt. Doorzettingsvermogen, veerkracht en een eenzame toewijding aan de zee. In deze ene figuur herkennen we de tijdloze band tussen mensen en het uitgestrekte, onverschillige water.