Geel is de kleur van de lente en de zon.... van Marianne Dirix

Het licht klatert en schatert over de weilanden
Het jaagt tussen bomen en struikgewas
alsof het bezig is om alle schaduwen te verjagen die
te maken hebben met droefheid en troosteloosheid
Het klatert en het schatert tussen het grazende vee
en hun jongen
Laat het klateren, laat het schateren, het is lente....

Het stroomgebied van de Geul bij haar binnenkomst in Nederland vanuit België wordt de Bovenste Geul genoemd.
In het buitengebied van het alom bekende Zuid-Limburgse dorpje Epen steekt zij de Belgisch-Nederlandse grens over en ontvouwt zich het Geuldal, een prachtig natuurgebied rijk aan vegetatie waaronder ook zeldzame planten zoals het zinkviooltje, de zink boerenkers, de zink blaassilene en allerlei andere zink minnende soorten. De bodem van het Geuldal is feitelijk zwaar verontreinigd vanwege de voormalige zinkmijnen die een paar kilometer hier vandaan hun afvalwater en zinkhoudende slib op de Geul loosden. Dit is dus de oorzaak dat er nog veel zink minnende flora in het stroomgebied van de Geul te vinden is, alhoewel dat deze vegetatie aan het verminderen is omdat met de loop der jaren de aanwezigheid van zink in de bodem is aan het verdwijnen. Een bekende en vaste bezoeker aan dit gebied was Jacques P. Thijssen en diens vriend Eli Heimans.

Hoe het ook zij, ieder voorjaar maakt dit gebied voor mij deel uit van de komst van de lente en staan de weilanden langs de Geul vol van de gele boterbloemen die je dat echte intense lentegevoel geven.