Gefragmenteerde ritmes in oker en jazz van Jan Keteleer

Drie muzikanten, volledig opgaan in hun optreden, vullen dit levendige doek; hun figuren zijn tegelijkertijd heel en versplinterd door de kubistische visie van de schilder. Links leunt de saxofonist voorover in zijn melodie, terwijl zijn bruin- en okerkleurige pak oplost in een mozaïek van warme geometrische vlakken. In het midden houdt de trompettist zijn hoofd achterover, met zijn trompet omhoog, terwijl zijn donkere silhouet uiteenvalt in hoekige scherven van gebrand oranje en diepbruin. Rechts verankert de contrabassist de compositie, zijn lange instrument rijst op als een houten zuil te midden van de visuele storm.

Gedurfde, donkere lijnen snijden in alle richtingen door het oppervlak en snijden de scène in in elkaar grijpende driehoeken, trapeziums en onregelmatige fragmenten. Deze zijn niet louter structureel — ze pulseren. Ze bootsen de syncopische ritmes en spontane riffs van een live jazzoptreden na, en vertalen geluid in vorm.

Het kleurenpalet straalt een aardse warmte uit: oker- en bronskleuren verdringen zich tegen een achtergrond van crème en gedempt groen, met diepe zwarttinten die er als een lopende baslijn doorheen snijden. Zware impasto-penseelstreken voegen fysieke textuur toe, waarbij elke gerichte streek een oppervlak opbouwt dat je bijna kunt voelen.

Er is hier geen enkel vast perspectief — alleen beweging, overlapping en energie. Dit schilderij geeft niet zozeer jazz weer, maar wordt er zelf een.