Gouden zaal en witte eeuwigheid

van Walter G. Allgöwer

Tussen gouden muren en de warme gloed van ontelbare lichtjes staat de tijd stil. In het hart van de Wat Phra That Sorn Kaew, hoog boven de mist van het Khao-Kho-gebergte, ligt de witte Boeddha in volmaakte stilte. Zijn gestalte, zachtweg in de parinirvana-houding, lijkt noch droom noch werkelijkheid te zijn, maar een stille poort tussen de werelden.
Voor hem leggen twee Thaise vrouwen een moment vast. De smartphone wordt een spiegel van het heden, terwijl achter hen de eeuwigheid waakt. Er ontstaat een zacht contrast: hier de vluchtige seconde van een selfie, daar de tijdloze herinnering aan het ontwaken. Maar misschien is het helemaal geen tegenstelling. Misschien maken beide deel uit van dezelfde waarheid.
De liggende Boeddha lijkt niet te slapen. Hij luistert. Hij hoort het verre gefluister van de bergen, het ruisen van onzichtbare winden en de gedachten van degenen die deze plek betreden. Zijn witte gelaat straalt een rust uit die dieper reikt dan woorden.
In de gouden gloed van de tempel versmelten verleden en heden. De cameralens zoekt een beeld, maar de ziel zoekt iets anders: een moment van begrip, een vleugje vrede. En terwijl de vinger de ontspanknop raakt, staat alles even stil.
Alsof de stilte zelf haar licht heeft laten schijnen en een onzichtbare zegen over dit vluchtige moment heeft gelegd.