Gunnuhver's stoompluimen van Gerry van Roosmalen

Een vers gevallen tapijt sneeuw ligt over IJsland. De hete bron Gunnuhver spuit alsof er niets aan de hand is zijn witte pluimen stoom de lucht in waar de damp langzaam een wordt met de ijskoude en witte sneeuwlucht.

Vlak voordat ze stierf, had Gunna ruzie met de plaatselijke sheriff, Wilhelm, die ze haatte. Toen ze stierf, was hun onenigheid nog niet opgelost. Toch woonde Wilhelm haar begrafenis bij. De volgende dag werd hij dood aangetroffen; zijn lichaam gekneusd en blauw, zijn botten gebroken. Zijn stoffelijk overschot werd naar de Útskálar-kerk gebracht, waar de priester, Gísli, de hele nacht met de geest Gunna moest vechten omdat ze vastbesloten was de sheriff naar de hel te slepen.
Gunna, de geest, kreeg haar zin niet en werd helemaal gek. Wilhelms weduwe stierf plotseling een onverklaarbare dood; mensen die op het schiereiland reisden, raakten verdwaald, stierven of werden gek. Iedereen wist dat Gunna de schuldige was. Ze weigerde dood te blijven – en was behoorlijk zichtbaar.
Het leven op het schiereiland Reykjanes werd ondraaglijk.
Totdat twee boeren met enige occulte kennis besloten om de priester van Vogósar, Erik, de geest te laten pakken. Wetende dat Eric terughoudend zou zijn, besloten ze hem om te kopen met een behoorlijk krachtige drank - waarvan bekend was dat hij er iets te veel van hield.
Nadat hij naar hun benarde situatie had geluisterd, gaf de priester de boeren een touw met aan één uiteinde een knoop. Hij zei dat ze het losgeknoopte uiteinde aan Gunna moesten geven; het geknoopte uiteinde zou wegrollen en haar naar een plek slepen waar ze voor altijd vast zou komen te zitten.
De boeren deden wat hen was opgedragen, en de laatste keer dat ze Gunna de geest zagen, was toen ze in de hete bron tuimelde. Ze verklaarden haar dood, het schiereiland veilig voor haar wangedrag en gaven de warmwaterbron haar naam zodat iedereen zou weten waar Gunna haar einde ontmoette.