Hawker Hurricane bij zonsondergang van Jan Keteleer

Als ik mijn penseel op een Hawker Hurricane richt, voel ik mijn hart samen met haar de lucht in stijgen. Dit toestel heeft me al sinds mijn kindertijd beziggehouden, en hier laat ik haar eindelijk vliegen. Ik heb haar geschilderd terwijl ze scherp door het licht draait, waarbij de donkergroene en bruine camouflage de laatste gouden stralen van een ondergaande zon vangt. De squadroncode „HO-J“ straalt wit langs haar romp, een klein teken van de man die ooit zijn leven aan haar frame toevertrouwde.

Haar propeller vervaagt tot een doorschijnend wiel, en ik kan de motor bijna door de verf heen horen ademen. Boven haar heb ik de wolken opgebouwd met dikke, onrustige penseelstreken, warm vuur aan de ene kant, koele schaduw aan de andere. Daaronder strekt zich een Europees landschap uit waar ik van houd: lappendekenachtige velden, een eenzame kerktoren, een vliegveld dat in de verte ligt te wachten.

Ik kon de tol van die ochtend niet negeren. Vuren branden oranje in de velden, en zwarte rook stijgt op in langzame, pijnlijke kolommen. Dit schilderij is mijn stille eerbetoon, mijn manier om herinnering en schoonheid in hetzelfde kader te vangen. Elke penseelstreek draagt mijn passie voor het vliegen in zich, en mijn overtuiging dat moed, net als licht, nog lang voortduurt nadat de strijd is vervaagd.