Herfstlicht in het Stillachtal

van Walter G. Allgöwer

Tussen de flanken van het Stillachtal strekt het bergbos zich uit als een stil schouwspel van licht en kleur, alsof de herfst al zijn herinneringen over de hellingen van de Allgäuer Alpen heeft uitgestrooid. Gouden berken schitteren tussen donkere velden met bergdennen, koperrode kruinen glinsteren in het zonlicht en zilverkleurige bladeren fluisteren over de naderende winter.
Niets lijkt op dit moment gehaast. Het bos lijkt te ademen, langzaam en diep, alsof het de geheimen van vele eeuwen kent. Elke boom draagt zijn eigen verhaal, geschreven in schors, wind en jaarringen. Samen weven ze een mozaïek van groen, geel, oranje en rood, dat als een stille stroom over de berghellingen vloeit.
Het licht dwaalt over de kruinen en laat hier en daar eilandjes van helderheid ontstaan. Daartussen rusten schaduwen, koel en mysterieus, alsof ze de dromen van de zomer bewaren. De kleuren ontmoeten elkaar zonder grenzen, vermengen zich tot een harmonie die alleen de natuur kan scheppen.
Hier, in de herfst van de Allgäu, verliest de tijd zijn ritme. Je kijkt uit over het bos en voelt iets oers, iets dat ouder is dan woorden. Het bergbos wordt een stil gedicht van aarde, licht en verandering. En terwijl de bladeren hun afscheid tegemoet stralen, schenken ze het landschap nog één keer die schoonheid die alleen het vergaan kan voortbrengen.