Herfstpoëzie in het Oberallgäu

van Walter G. Allgöwer

Aan de rand van Oberstdorf, daar waar het moeras stilletjes zijn eeuwenoude verhalen bewaart, rust de vijver als een ademende spiegel tussen zomer en herfst. Geen zuchtje wind rimpelt het wateroppervlak, en zo verdiept de wereld zich in haar eigen aanschouwing. Rietstengels staan als gouden penseelstreken aan de oever, terwijl de eerste herfstkleuren schuchter de bossen van het Oberallgäu binnensluipen.
Het water legt het moment vast. De bomen buigen zich over de stille moerasvijver en vinden hun tweede leven in de spiegelende diepten. Groen, goud en zachte bruintinten versmelten tot een schilderij dat niet geschilderd is, maar door de natuur zelf is gecreëerd. Elke weerspiegeling lijkt op een herinnering, teder en vergankelijk, en toch gedragen door een tijdloze schoonheid.
Hier lijkt de tijd langzamer te verstrijken. Het ritselen van het gras, het verre gefluister van het bos en de stille aanwezigheid van het water versmelten tot een melodie van rust. De vroege herfst toont zich niet in pracht en overvloed, maar in subtiele overgangen, in stille veranderingen die alleen degene die geduld heeft waarneemt.
Zo ligt dit landschap in het hart van de Allgäu als een verborgen gedicht. Tussen hemel en aarde, tussen werkelijkheid en spiegelbeeld, vertelt het tegelijkertijd over vergankelijkheid en bestendigheid. Een plek waar de ziel tot rust komt en even één wordt met de stille schoonheid van Beieren.