Het vluchtige wonder

van Walter G. Allgöwer

Als een vluchtige droom van kleur en licht verspreidt de zeepbel zich over de duisternis. Haar vorm is onregelmatig, bijna gewichtloos, alsof ze zich aan elke vaste vorm onttrekt. Op haar flinterdunne huid dansen schitterende kleuren met elkaar, vloeiend van stralend geel naar diep violet, van koel blauw naar mysterieus groen. Het lijkt alsof iemand een stukje van een vreemde hemel heeft vastgelegd en het even zichtbaar heeft gemaakt.
Het oppervlak lijkt op een landschap zonder grenzen. Zachte golven en doorschijnende heuvels ontstaan, vervormen zich en verdwijnen weer, nog voordat het oog ze volledig kan waarnemen. Elk kleurverloop vertelt over beweging, over verandering en over de schoonheid van het vergankelijke. Niets aan deze zeepbel lijkt blijvend, en juist daarin ligt haar fascinatie.
Tegen de donkere achtergrond lijkt ze een stralend wezen uit een andere wereld. Het licht dwaalt over haar tere membraan en creëert steeds nieuwe patronen die doen denken aan het noorderlicht, verre sterrenstelsels of glinsterende edelstenen. De zeepbel wordt een symbool voor die kostbare momenten in het leven die slechts kort duren, maar toch lang in het geheugen blijven hangen.
Een oogwenk later zou alles verdwenen kunnen zijn. Maar voor dit ene moment zweeft ze tussen ontstaan en vergaan en laat ze zien dat de grootste wonderen vaak voortkomen uit de meest kwetsbare dingen, zonder lawaai, zonder blijvende aard, alleen uit licht, kleur en magie, die het moment onvergetelijk maken . . .