Homage Élisabeth Vigée Le Brun van Nop Briex

“Zelfportret in een Strohoed” door Élisabeth Vigée Le Brun. Een moderne twist aan een klassiek schilderi

In de 18e eeuw schilderde Madame Le Brun portretten van adel, en met de steun van Marie Antoinette bloeide haar carrière. Ze schilderde meer dan dertig schilderijen van de koningin en haar familie, maar werd tijdens de Franse Revolutie gedwongen het land te ontvluchten.

Nadat ze de Fransen was ontvlucht, woonde en werkte ze in de grote Europese hoofdsteden. Ze genoot de bescherming van Europese aristocraten, acteurs en schrijvers, en werd verkozen tot kunstacademies in tien steden.

De artistieke stijl van Le Brun maakte deel uit van de nasleep van de Rococo, terwijl ze ook een neoklassieke stijl aannam. Haar kleurenpalet was beïnvloed door de Rococo, maar haar stijl ging uit van het opkomende neoclassicisme.

Élisabeth Louise Vigée Le Brun (1755 – 1842) was een prominente Franse portretschilder uit de late achttiende eeuw. Vigée Le Brun creëerde naam door als portretschilder van Marie Antoinette te dienen.

Veel van haar schilderijen zijn eigendom van grote musea, zoals het Louvre, het Hermitage Museum, de National Gallery in Londen, het Metropolitan Museum of Art in New York en vele andere collecties in continentaal Europa en de Verenigde Staten.

Vigée Le Brun liet een erfenis na van zo'n 660 portretten en 200 landschappen, en toen ze in de tachtig was, publiceerde ze haar memoires in drie delen, genaamd Souvenirs.

Ze werd geboren in Parijs en was de dochter van een portrettist en waaierschilder, Louis Vigée, van wie ze haar eerste instructies kreeg. Haar moeder, Jeanne, was kapster.

Tegen de tijd dat ze een vroege tiener was, schilderde Élisabeth professioneel portretten. In 1776 trouwde ze met Jean-Baptiste-Pierre Le Brun, een schilder en kunsthandelaar, en kort daarna begon ze portretten van veel van de adel te schilderen.