In Abstracto #11 van Transmutation Art

Deze compositie in gemengde techniek zet de menselijke kwetsbaarheid tegenover de ruwe texturen van architectonisch verval. Vanachter een gebroken stuk gebarsten pleisterwerk komt een vrouwelijk torso tevoorschijn, dat in rustig contrast staat met het afbrokkelende oppervlak. Waar normaal gesproken een gezicht zou zitten, fungeert een scherp, zwart ruitmotief als een opvallende geometrische censuur, die de identiteit wegneemt om de aandacht volledig te richten op silhouet en vorm. De verweerde muur, getekend door diepe scheuren, levendige karmozijnrode spatten en hangende blootliggende draden, roept het beeld op van een vergeten ruïne die gevangen zit in een staat van langzame ontbinding.

Het is een tot nadenken stemmende studie van kwetsbaarheid, structuur en anonimiteit, waarin strak minimalisme in evenwicht wordt gebracht met rauw, tastbaar realisme. Als een meeslepende verkenning van materiële spanning benadrukt dit werk de delicate grens tussen organische zachtheid en structurele instorting.

Door het samenspel van vloeiende contouren en gebroken, geaderde pleister dwingt het werk tot een bezinning op vergankelijkheid, waarbij het een brug slaat tussen strak geometrisch ontwerp en de ruwe, fysieke aanwezigheid van stedelijk verval.