In de weerspiegeling van het ijsmeer

van Walter G. Allgöwer

Er hangt een vleugje herfst boven het Oytal, alsof het seizoen zelf een stille zucht heeft geslaakt en die over de bergen heeft laten waaien. De Eissee rust als een gepolijst oog van de natuur, helder en onbeweeglijk, en weerspiegelt het indrukwekkende decor dat zich boven hem uitstrekt. Achter zijn glazige blauw torent de Große Wilde, 2379 meter hoog, krachtig en toch vol gratie, alsof hij als een eeuwenoude bewaker over het dal waakt.
De Hochvogel- en Rosszahngroep steken scherp af tegen de hemel, hun pieken en bergkammen lijken op regels van een gedicht dat de wind al eeuwenlang voorleest. De kleuren van de Allgäuer herfst – warm goud, gedempt rood, aards bruin – leggen zich over de hellingen en laten het landschap verschijnen als een schilderij dat slechts een kort moment per jaar bestaat.
Hier, in het hart van de Allgäuer Alpen, lijkt de tijd langzamer te gaan. Elke stap, elke ademhaling wordt een uitnodiging om jezelf te voelen en de stilte te horen die tussen de bergen woont. Beieren laat zich in dit landschap van zijn meest poëtische kant zien: weids, helder, krachtig en tegelijkertijd vol tedere melancholie.
Een panorama dat niet alleen de ogen vult, maar ook de ziel.