Jacob Jacobs - De Porte d'Aval bij Étretat, 1876

van Atelier Liesjes

Een enorme krijtklif duikt rechts in zee, en de zee beukt ertegenaan. De rots is van onderen donker en boven vlak afgesneden, met een smalle, losstaande naald die als een vinger in het water steekt. In de branding links worstelen vissersbootjes: een rij kleine vaartuigen met bruine zeilen en houten rompen, waarin mannen met stokken en riemen overeind staan. Een roeiboot met drie mannen helt over in de golven, een ander vaartuig ligt verloren tussen het schuim. Rechts, verder op zee, houdt een zeilboot met bleek zeil koers. Boven de klif hangt een zware, donkere wolk, terwijl aan de rechterhorizon een warme, gele gloed doorbreekt.
Dit is de Porte d'Aval, de beroemde rotsboog bij Étretat, die schilders van Corot tot Monet hebben vastgelegd. Jacobs schildert hem als een romantisch decor van kracht en dreiging: het geweld van het water tegenover de roerloze massa van het krijt. Zijn palet is groengrijs en leigrijs in de zee, ivoorkleurig en okergeel in de lucht, met diepbruine en zwarte partijen in de schaduw van de klif. De verf is vlot en pasteus opgebracht, vooral in het schuim dat tegen de rotsen uiteenspat, en de lage horizon maakt de zee indrukwekkend groot.
Jacob Jacobs (Antwerpen 1812 - Antwerpen 1879) was een Belgische schilder van zee- en landschappen. Hij kreeg zijn opleiding aan de Academie van Antwerpen en reisde naar Italië, Noorwegen en de Normandische kust, waar hij de motieven vond die hem bekend maakten: rotskusten, havengezichten en woelige zeeën. Zijn werk sluit aan bij de romantische marineschildering en werd op de salons van Antwerpen en Brussel gewaardeerd. Deze woeste kust bij Étretat, met zijn gloed van laat licht, is een krachtig werk voor een woonkamer met allure.