Jacob Vrel, De kleine min

van Atelier Liesjes

In het midden van een groot, sober Hollands vertrek zit een vrouw op een mattenstoel, haar kin in de hand, de blik naar voren gericht. Ze draagt een bruin lijfje en een wijde, grijsblauwe rok die tot op de rode plavuizen valt. Achter haar gaapt de donkere opening van een bedstee met groene gordijnen; daarin buigt een jonge vrouw in wit mutsje en schort zich over het beddengoed, de handen uitgestrekt naar wat daar ligt. Rechts domineert een open haard met een betegelde schouw, een koperen ketel en een paar rode muiltjes op de vloer. Links valt het daglicht door een venster met houten luiken; aan de muur hangt een koperen bekken, en op de schoorsteenmantel staat een rij witglanzende borden. De zolderingbalken zijn donkerbruin, de wanden ivoorwit en okergeel. Op de achtergrond is de bedstee bijna een tweede kamer: het donkergroene doek is weggeschoven en het beddengoed ligt hoog opgetast.
Vrel bouwt het vertrek op met eenvoudige middelen: een paar meubels, een deuropening, een venster. Toch is de ruimte allesbehalve leeg. Het koele licht van links botst zacht op de warme tinten van hout, koper en gebakken steen, en juist die tegenstelling maakt het tafereel intiem. De stijl is die van het Delftse interieur van de zeventiende eeuw, verwant aan het werk van Pieter de Hooch: een genrestuk zonder verhaal, waarin wachten en mijmeren belangrijker zijn dan handeling.
Jacob Vrel werkte rond het midden van de zeventiende eeuw in Delft en wordt beschouwd als een van de vroegste schilders van het Hollandse interieur. Over zijn leven is weinig bekend; zijn kleine, fijn geschilderde vertrekken werden lang aan tijdgenoten als Vermeer en De Hooch toegeschreven. Van zijn werk is weinig bewaard gebleven, wat zijn reputatie als verborgen meester van het Delftse interieur verklaart. Een verstild, warm werk voor een klassiek interieur.