Jacques-Émile Blanche, Dromerij

van Atelier Liesjes

Een jonge vrouw zit op een eenvoudige houten stoel, het hoofd schuin tegen haar linkerhand, de elleboog op een houten kist of tafel. Ze kijkt de beschouwer rustig aan, met een nauwelijks merkbare glimlach. Ze draagt een grote, zachte hoed van bruin vilt met een roodbruine strik, een roomwitte blouse met een lichtblauwe halsdoek, een brede okergele ceintuur en een wijde, donkerblauwe rok die als een waterval over haar knieën valt. Haar rechterhand hangt ontspannen naast de zitting. Achter haar is de wand niet meer dan een warme, grijsbruine vlek; alleen de kist links heeft wat structuur. De hoed is zo groot dat hij bijna het halve bovenstuk van het doek vult, en zijn rand werpt een zachte schaduw over haar voorhoofd.
Blanche schildert dit portret met losse, brede halen, vooral in de stof van de rok en in de hoed, waar de verf bijna onafgewerkt blijft. Toch is het gezicht zorgvuldig gemodelleerd, met een warme gloed op de wangen en een scherp licht in de ogen. De kleuren zijn aards en warm: umber, ivoorwit, gebroken oker, een koel blauw in de sjaal en een diep nachtblauw in de rok. De achtergrond blijft bewust vaag, zodat alle aandacht naar het gezicht en de houding gaat. De rok neemt bijna de helft van het beeld in en geeft het portret zijn zwaarte. De sfeer is die van een intiem, reflecterend portret uit de belle époque, waarin de geportretteerde niet poseert maar mijmert.
Jacques-Émile Blanche (Parijs 1861 - Parijs 1942) was een Franse schilder en schrijver die bevriend was met Proust, Gide en Debussy. Hij schilderde portretten van de Parijse en Londense upper class en werd gewaardeerd om zijn psychologische scherpte en zijn virtuoze, schetsmatige toets. Hij portretteerde ook zichzelf en zijn vrienden, vaak in dezelfde losse, snelle trant. Een ingetogen, elegant werk voor een klassiek interieur.