Jacques-Émile Blanche, Place du Puits Salé te Dieppe

van Atelier Liesjes

Een breed, zonovergoten plein trekt de blik naar binnen. In het midden staat een hoog, bleekwit gebouw met een breed zadeldak, een kleine klokkentoren en op de begane grond een lange luifel met groen-witte strepen. Smalle gevels sluiten het plein links en rechts in, hier en daar met een winkelkap in zeegroen of okergeel. Over de keien beweegt een menigte: vrouwen in lange lichte jurken en hoeden, mannen in donkere pakken, een huurkoets waarvan de witte parasol oplicht in de zon. Rechts stapt een meisje in een wit jurkje over de weg, linksonder staat een kar met een rode kap en een zwaar, donker wiel. Boven de daken hangt een ijle, bleke lucht met rozige wolken. Aan de linkerzijde zuigt een smalle straat het oog naar achteren, met een winkelkap die bijna tot op de keien hangt.
Blanche schildert geen monument, maar de beweging van een stad op een zomermiddag. De verf is dun en vluchtig opgebracht, met vlugge streken die de figuren tot vlekken kleur reduceren; gezichten blijven onbestemd. Zo ontstaat een palet van gebroken wit, oker, saliegroen en grijsblauw, met hier en daar een fel accent van vermiljoen. De toets verraadt het impressionisme, de opbouw blijft klassiek: een toneel met coulissen, een middelpunt en een menigte die net niet poseert. De kwaststreek is zo los dat de kozijnen alleen nog verticale strepen zijn en de menigte een optelsom van hoeden en schouders.
Jacques-Émile Blanche (Parijs 1861 - Offranville 1942) groeide op in een huis waar schilders en schrijvers over de vloer kwamen, was grotendeels autodidact en keek zijn techniek af bij Manet, Degas en Whistler. Hij werd de portrettist van de Parijse en Normandische elite en schreef daarnaast essays over schilderkunst. Zijn werk is in Franse museale collecties opgenomen. Een zonnig, druk bevolkt stadsgezicht dat een hal of woonkamer meteen warmte geeft.