Jacques-Émile Blanche, Zeedijk

van Atelier Liesjes

Een brede, lichte wandelpromenade loopt van de voorgrond naar de horizon, met links het strand en de zee en rechts een strook gras en de gevels van een badplaats. Een lange, groene gietijzeren lantaarnpaal staat als enige verticale accent in het midden; een lage balustrade met een groen hekje scheidt de dijk van het zand. Over de promenade wandelt een menigte: zwarte herenfiguren, vrouwen in lichte japonnen en hoeden, een kind in het wit, een figuur met een oranje accent. De gezichten blijven onbeschilderd, de mensen zijn streken geworden. Boven alles staat een hoge, bleke lucht van roomwit, zacht lila en grijsblauw, met lange wolkenbanken boven zee. Het strand is bijna leeg; alle beweging is naar de dijk getrokken, waar het publiek heen en weer schuifelt.
Blanche werkt hier als een impressionist in de beste zin: hij schildert niet de mensen maar hun beweging, niet de zee maar de kleur van het licht erboven. De verf is dun en vlot opgebracht, met veel doek dat zichtbaar blijft. De lucht vult ruim de helft van het beeld en bepaalt de bleke, winderige stemming van de dag. De compositie volgt een vluchtpunt, waardoor de wandeling bijna filmisch wordt. Het is een kustgezicht en een stadsgezicht tegelijk, een beeld van het moderne, mondaine leven aan zee rond 1900.
Jacques-Émile Blanche (Parijs 1861 - Parijs 1942) was een gevierd portrettist en een fijn observator van het mondaine leven in Parijs en aan de Normandische kust. Hij schreef daarnaast romans en kritieken en was een centrale figuur in de vriendenkring van Proust. Zijn werk uit deze jaren is schetsmatiger dan zijn salonportretten en ademt de sfeer van de vroege impressionistische strandgezichten. Een luchtig, elegant werk voor een hedendaags interieur.