Jacques-Émile Blanche, Zicht op Dieppe vanaf de kliffen

van Atelier Liesjes

Vanaf een hoogte kijkt de beschouwer neer op een stad die zich in een lange, grijze band over de vlakte uitstrekt. Op de voorgrond ligt een droog, geelgroen grasveld met een zandpad; linksonder duiken de rode daken van een paar huizen weg. Rechts staat een groot stenen gebouw met een donker leien dak en een tuinmuur, als een burcht op de rand van de klif. In het gras zitten bezoekers: een vrouw in het zwart met een strooien hoed, op de rug gezien, een vrouw in een gestreepte jurk met een parasol die van binnen rood oplicht, en verderop een witte parasol en een donkere hoed. Beneden doemt de stad op met rode en blauwgrijze daken, een kerktoren en een brede straat die naar zee loopt. Tussen de daken tekent zich een ranke toren af.
De lucht neemt meer dan de helft van het doek in: een wijd, roomkleurig vlak met een enkele zachte wolk en een smalle streep zeegroen aan de horizon. Blanche werkt hier met sterk verdunde verf en losse, bijna achteloze streken, waardoor de stad eerder een trilling dan een bouwwerk wordt. De sfeer is die van een zomerse uitstap: zonnig, winderig en licht melancholiek, want de mens blijft klein onder zo veel lucht. De figuren op de voorgrond zijn niet meer dan vlekken, maar hun leunende houding maakt de hoogte voelbaar.
Jacques-Émile Blanche (Parijs 1861 - Offranville 1942) kende de Normandische kust uit zijn kinderjaren en schilderde de kliffen bij Dieppe en Offranville talloze malen. Zijn werk, dat van Whistler en Manet leerde, beweegt tussen portret en landschap. De kliffen bij Dieppe waren voor hem een geliefd onderwerp, net als de badgasten en de schepen in de haven. Een ruim, luchtig panorama dat een kamer optilt.