Jan Stobbaerts, Bij de slachterij

van Atelier Liesjes

Tegen een muur van vuile baksteen en afbladderende kalk staan twee koeien zij aan zij: de ene zwart met witte vlekken, de andere roomwit met een roodbruine kop en schoft. Ze zijn schuin van achteren gezien, zodat hun brede lijven het midden van het doek vullen en de koppen laag bij de grond hangen. Tussen hun poten zit een kleiner, donkerbruin dier dat zich schuilhoudt. Links staat een man in een wit hemd met opgerolde mouwen en een lichte schort; in zijn hand houdt hij een mes, zijn hoofd is naar de dieren gekeerd. Rechts loopt een houten deur met smeedijzeren hengsels, daarboven een venster met groenachtig glas waarin het daglicht blijft hangen. De grond is bedekt met stro, modder en sporen in zachte oker- en grijsgroene tinten.
Stobbaerts schildert de slachterij zonder drama. Er is geen bloed, geen geopend karkas, alleen de stilte vlak voor de daad: een erf waar mens en dier elkaar verdragen. De verf is dun en vluchtig opgebracht, met lange halen in de vacht en korte, krassende streken in de muur; hier en daar schijnt de ondergrond door. Het palet is sober: grijsgroen, umber, ivoorwit en een enkele roodbruine toets. Die terughoudendheid maakt het werk tot een realistisch genrestuk over arbeid en vergankelijkheid, waarin de dieren evenveel gewicht krijgen als de man.
Jan Stobbaerts (Antwerpen 1838 - Schaarbeek 1914) was een Vlaams dier- en landschapsschilder, opgeleid aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Antwerpen. Hij bouwde zijn oeuvre op rond vee, stallen, molens en markten en wordt gerekend tot het Belgische realisme, verwant aan de zeventiende-eeuwse Vlaamse veeschilderkunst. Zijn werk is opgenomen in het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen. Een ingetogen maar krachtig werk voor een landelijk interieur.