Jan Stobbaerts, Rozenbad

van Atelier Liesjes

Een jonge vrouw staat naakt op een zandig pad in een overwoekerde tuin. Ze houdt een doorschijnende, grijsgroene doek voor haar heupen, haar hoofd leunt achterover en haar ogen zijn gesloten; over haar gezicht valt een smalle streep licht. Rondom haar bloeien rozenstruiken in wit en vaalroze, zo dicht dat ze de onderste helft van het beeld vullen. Achter haar rijst de stam van een oude boom op, daarboven sluit gebladerte in olijfgroen, mosgroen en bijna zwart het tafereel af. Rechts staat een houten latwerk tegen de muur. Haar voeten staan naast elkaar op het zand, de tenen licht gekruld, alsof ze net is gestopt met lopen. In de verte lost de tuin op in een groene waas. De verf is dun en melkachtig, met zachte overgangen tussen huid, doek en loof.
De houding is niet die van een academische studie: de vrouw geeft zich even over, de ogen dicht, de armen langs het lichaam. Stobbaerts lijkt hier vooral om het licht te geven dat door het gebladerte valt en de huid bijna doorschijnend maakt. De stijl schuift op naar het symbolisme en het impressionisme, met een zweem van arcadische mythologie: een nimf in een vergeten tuin, eerder dan een concrete bader. Het rozenbad van de titel is een bad van geuren en bloemen, geen kuip met water. Juist dat onbestemde maakt het beeld zo stil en intiem.
Jan Stobbaerts (Antwerpen 1838 - Antwerpen 1914) is bekend geworden met vee- en staltaferelen, maar maakte daarnaast vrijere, lyrische tuin- en figuurstukken waarin hij zijn losse toets en zijn gevoel voor gedempt licht kon laten zien. Hij werkte zijn hele leven in en rond Antwerpen, waar hij zich ophield tussen de dieren van de veemarkt en de boerderijen van de Kempen. Een zacht, dromerig werk voor een intiem interieur.