Als schilder uit Vlaams-Brabant had Brusselmans een sterke band met het Pajottenland. Hij verwerkte dit regionale landschap tot decoratieve maar stevige composities. In dit schilderij worden huizen, velden en bomen vereenvoudigd tot kleurblokken die samen een ritmisch patroon vormen. Dieptewerking is beperkt; het landschap ligt als een mozaïek van vlakken in het beeld. Warme kleuren geven het tafereel een rustige, bijna landelijke harmonie. Toch blijft alles stevig opgebouwd, zonder lieflijke details. Brusselmans transformeert de werkelijkheid tot schilderkundige orde. Het Pajottenland wordt zo geen topografisch beeld, maar een moderne interpretatie van ruimte en vorm.
