Joseph Stevens, De kwelling van Tantalus

van Atelier Liesjes

Een hond met een witte borst en poten en een bruine rug zit op een vloer van grote, versleten stenen. Hij is met een dunne ketting aan de linkerkant vastgezet en houdt zijn kop schuin omhoog, de ogen gericht op een groot stuk rood vlees dat op een houten hakblok ligt. Over dat blok hangt een wit doek, dat in zware plooien naar beneden valt. Achter de hond gaapt een donker schuurinterieur met zware houten balken; rechts valt het licht in een scherpe baan op een ruwe, kalkwitte muur. De hond hijgt licht, met de tong tussen de tanden, en zijn voorpoten staan gespannen op de stenen. Zijn oren liggen licht naar achteren en zijn blik is onafgebroken op het vlees gericht.
Stevens koos hier voor een spiegeling van de mythe van Tantalus: het dier wordt gekweld door iets wat het nooit kan bereiken. Het schilderij is een dierstuk en tegelijk een genrestuk, met een bijna menselijke uitdrukking van verlangen en berusting. Het dier is geen symbool maar een individu: de huidplooien, de oren en de spanning in de poten zijn van een hond die echt heeft gezeten. De toon is warm en donker, met bruin, oker en een koel grijs in de stenen; het licht komt van rechts en legt een gouden rand langs de vacht. De afwerking is fijn en geduldig, met korte streken in de haren en een grove toets in de stenen vloer.
Joseph Stevens (Brussel 1816 - Brussel 1892) was een Belgisch dierschilder en de broer van de portretschilder Alfred Stevens. Hij begon als schilder van honden en paarden en verwierf met zijn hondenportretten internationale bekendheid; zijn werk werd in Parijs en Londen geprezen. Zijn dieren hebben iets menselijks zonder zoet te worden. Een verstild, warm schilderij voor een klassiek interieur.