Jules Pascin, Eliane

van Atelier Liesjes

Een vrouw zit achterovergeleund in een lage stoel, haar benen gekruist bij de enkels, haar voeten bloot op de grond. Ze is naakt en kijkt ons met een rustige, bijna weemoedige blik aan. Haar haar is lang, donkerbruin en golvend, en valt over haar linkerschouder. Haar armen hangen langs de leuning naar beneden, de handen open. Haar schouders zijn smal, haar buik zacht en rond; ze zit er als iemand die net is gaan zitten en nog niet weet of ze blijft. De ruimte om haar heen is nauwelijks beschreven: een paar brede, vage streken in grijsbruin en saliegroen duiden een wand of een doek aan, en achter haar tekenen zich verticale banden af als de rand van een raam. In de linkeronderhoek staat een klein monogram.
Pascin schilderde dit naakt met sterk verdunde olieverf of gouache, in dunne, doorschijnende lagen. De huid is bijna transparant, opgebouwd uit parelmoerwitte, roze en blauwachtige tinten; alleen rond de heupen en de dijen wordt de kleur warmer en dieper. De stijl is postimpressionistisch en intiem, verwant aan de tere tekenkunst van de School van Parijs. Er is geen pose, geen verhaal, alleen een vrouw die zit en wacht, gevangen in een koele, doorschijnende ruimte.
Jules Pascin (Vidin 1885 - Parijs 1930) werd als Julius Pincas geboren in het Bulgaarse Vidin en kwam via Wenen en München in 1905 naar Parijs, waar hij uitgroeide tot een van de meest gevraagde portrettisten van Montparnasse. Zijn naakten zijn nooit heroïsch of klassiek; hij schilderde vrouwen zoals ze zitten, met hun eigen zwaarte en loomheid, en met een mengeling van tederheid en distantie. Dit doek draagt linksonder zijn monogram. Een verstild, gevoelig naakt voor een rustige slaapkamer of een klassiek interieur