Kerkuil van Diane Jordan

De kerkuil (Tyto alba) is een van de bekendste en meest fascinerende uilensoorten ter wereld. Hij staat bekend om zijn opvallende hartvormige gezicht en heeft een groot verspreidingsgebied van Europa tot Australië en grote delen van Azië. Zijn meest opvallende kenmerk is de witte, hartvormige gezichtssluier, die hem een onmiskenbare verschijning geeft. Deze sluier helpt om geluid te focussen zodat hij 's nachts beter kan jagen. De kerkuil heeft een zeer zacht, vaak roodbruin tot grijs verenkleed met witte vlekken aan de onderkant. Het lichaam is relatief slank en de vleugels zijn lang en breed. Het is een middelgrote uil, ongeveer 33 tot 39 cm lang, met een spanwijdte van 80 tot 95 cm. Zijn ogen zijn zwart en relatief groot in verhouding tot zijn kop. De kerkuil heeft een zeer groot verspreidingsgebied en komt voor op bijna alle continenten van de wereld, met uitzondering van koude gebieden zoals de Noordpool en Antarctica.
Hij is wijdverspreid in Europa en komt ook voor in stedelijke gebieden. In Duitsland is hij echter zeldzamer dan andere uilensoorten en wordt hij vaak geassocieerd met oude gebouwen en schuren. Kerkuilen houden van open landschappen zoals weilanden, akkers en landbouwgebieden, maar ook van landelijke en stedelijke berggebieden. Ze nestelen vaak in oude kerken, torens, schuren of andere gebouwen die als vervanging voor grotten dienen.
Ze worden vaak aangetroffen in de buurt van menselijke nederzettingen, omdat deze plaatsen veel jachtmogelijkheden bieden en nestplaatsen beschikbaar zijn in de vorm van lege gebouwen of nestkasten.