Kleuren: Hemelsblauwe Schakeringen

van Julio Noda

De huid is een oppervlak vol details. Wat we erop aanbrengen, hoe we haar vasthouden, wat we laten zien – het stapelt zich op. In deze serie reduceer ik al het andere tot bijna niets: één enkele kleur, een paar lijnen waar stof en lichaam elkaar raken. Al die stilte is slechts druk, die de toeschouwer naar die ene plek duwt die nog iets te zeggen heeft.

De inkt en de aquarel komen nooit helemaal overeen. De inkt komt terecht en blijft; het water verspreidt zich verder dan waar ik het heb aangebracht, en dringt op manieren die ik niet had gepland in het papier. Ik ben dat gaan koesteren. Een lichaam dat te netjes is geschilderd, zou liegen over hoe lichamen zijn — vooral een lichaam dat al heeft besloten dat je het halverwege tegemoet moet komen.

Een geschoren hoofd, een lotustatoeage en een blik die niet wegkijkt — weergegeven in warme sienna en inkt tegen een korrelige, stoffige blauwe achtergrond. De figuur draagt veel op haar huid en houdt dat vast met een houding die je dat laat voelen. Losse aquarelverf bloeit uit over de inktcontouren, onvoorspelbaar waar de lijn zeker is — die wrijving is wat het werk zijn aantrekkingskracht geeft.

Het palet is bedrieglijk veelzijdig: aards, verzadigd en geaard genoeg om een ruimte te verankeren die iets met een standpunt aankan. Het soort werk dat niet verdwijnt in een kamer — het verdient zijn plaats erin.