Lincoln Continental bij gouden schemering

van Jan Keteleer

Toen ik aan dit schilderij begon, wilde ik een moment vastleggen waarop de tijd even lijkt stil te staan. De Lincoln Continental staat op een ruw grindpad, terwijl de glanzende donkere carrosserie het laatste gouden licht van de dag weerkaatst. Ik liet de zonsondergang over de deuren, de motorkap en de ramen stromen, zodat de auto bijna van binnenuit gloeit, alsof hij herinneringen koestert aan elke weg die hij heeft afgelegd.

Boven de auto kolkt de lucht met antraciet- en leisteenkleurige wolken die aan de horizon overgaan in stroken oranje, perzik en zachtgeel. Ik heb deze lagen opgebouwd met dik impasto, een techniek waarbij verf dik wordt aangebracht zodat elke penseelstreek zichtbaar blijft. Die textuur geeft het tafereel zijn onrustige energie: een stille storm die boven een vredig land hangt.

Ik heb veel aandacht besteed aan de chromen grille, de bumpers en de iconische ‘suicide doors’ – kleine details die als vonken glinsteren tegen de schaduwen. Achter de auto vervagen glooiende heuvels in goud en olijfgroen tot een schaarse rij bomen.

Voor mij gaat dit schilderij over stilte en verlangen. Het herinnert me eraan dat schoonheid vaak schuilt in de momenten daartussenin, op de grens van dag en nacht, waar we allemaal even kunnen stilstaan, ademhalen en gewoon voelen.