Max Pechstein, Snoek op bladeren, 1923 van Atelier Liesjes

Een expressief stilleven in olieverf: een grote snoek (Hecht / Esox lucius) ligt centraal op een groot, groen blad (mogelijk een vijgen- of koolblad) dat als een soort bed of plateau fungeert. De vis is gestileerd met donkere rug, gele vlekken en groene schubben, met een scherpe kop en open bek. De achtergrond is een effen groen vlak, de tafel of ondergrond donkerrood/bruin. De compositie is eenvoudig en close-up, met sterke contrasten en een bijna decoratief effect; gesigneerd "H. Pechstein 23" (of variant).
Betekenis
Dit werk uit 1923 ontstond tijdens Pechsteins verblijven aan de Oostzee (bijv. Leba of Rowe), waar hij vaak vis ving of observeerde. De snoek op bladeren symboliseert de directe verbinding met de natuur, de cyclus van leven en dood, en de rauwe schoonheid van het alledaagse – typisch voor Pechsteins interesse in het primitieve en vitale. Het stilleven viert de eenvoud van de vangst en de esthetiek van de natuur, met een lichte melancholie (de dode vis). In 1923 zocht Pechstein rust en authenticiteit na de oorlog, en dit motief past in zijn serie kust- en natuurwerken met een expressieve, bijna symbolische lading.
Techniek
Olieverf op doek: dikke, expressieve penseelstreken met impasto voor de textuur van de vis en bladeren, felle maar gedempte kleuren (groen dominant, met geel, zwart en rood accenten). Platte vlakken combineren met contouren voor een decoratief en krachtig effect; typisch voor Pechsteins stijl in de vroege jaren 1920 – geïnspireerd op fauvisme en Brücke-principes, maar met een meer ingetogen, harmonieuze toon dan zijn vroege rauwe werken.

Hermann Max Pechstein (Zwickau, 31 december 1881 – Berlijn, 29 juni 1955) was een kunstschilder uit Duitsland. Pechstein wordt gezien als een belangrijk vertegenwoordiger van het expressionisme. In 1918, na de Eerste Wereldoorlog, was Pechstein medeoprichter van de Arbeitsrat für Kunst en in 1922 werd hij lid van de Pruisische Kunstacademie.