Mercury Eight op een gouden landweg

van Jan Keteleer

Toen ik deze Mercury Eight schilderde, legde ik niet alleen een auto vast. Ik was op zoek naar een herinnering, een herinnering die velen van ons waarschijnlijk delen. De late zon stroomt over de heuvels en alles wat ze raakt, verandert in goud. Ik liet dat licht op de motorkap en de daklijn rusten, terwijl de bestuurderszijde in een zachte, koele schaduw verdwijnt.

De tweekleurige carrosserie trok als eerste mijn aandacht. Diep bordeauxrood onderaan, donker marineblauw bovenaan, alsof de schemering neerdaalt over de warme aarde. Ik nam de tijd voor het chroom: de verticale roosterstaven, de zware bumper, de slanke sierstrip die langs de zijkant loopt. Whitewall-banden op rode velgen draaien geruisloos, en maanschijfvormige wieldoppen vangen kleine vonken van de hemel op.

De grindweg slingert zich van me weg in brede streken van crème en lichtgeel. Ik heb het geschilderd met dikke, gestructureerde verf, een impasto-laag die je bijna met je vingertoppen kunt voelen. Aan weerszijden gloeien herfstbomen oranje, hun schaduwen versmelten tot blauwgroen en olijfgroen.

Voor mij gaat dit schilderij over de reis, niet zozeer over de bestemming. Het herinnert me eraan hoe één stille weg zoveel verhalen kan herbergen. Misschien is dat wel wat ons verbindt. Ik hoop dat je ergens langs die bocht je eigen verhaal vindt.