Mijn Liefde draagt Jou II van Bianca ter Riet

Mijn liefde draagt jou verbeeldt de onvoorwaardelijke band tussen moeder en kind als een stille, dragende kracht die voorafgaat aan woorden, verwachtingen of tijd. In het beeld keren de gezichten zich naar elkaar toe, niet in een expliciet gebaar, maar in een vanzelfsprekende nabijheid. Het is een ontmoeting zonder spanning, waarin het kind rust en de moeder waakt — niet door vast te houden, maar door er te zijn.

De vormen lijken in elkaar over te vloeien, alsof liefde hier geen grens kent tussen ik en jij. De moederfiguur vormt een beschermende omtrek, een ruimte waarin het kind zich mag overgeven. Haar aanwezigheid is niet dominant, maar omhullend; een liefde die draagt zonder te sturen, die beschermt zonder te begrenzen. Het kind bevindt zich in die ruimte met gesloten ogen — een teken van volledig vertrouwen.

Het kleurgebruik versterkt deze betekenislaag. De koele en warme tonen raken elkaar en gaan een dialoog aan, zoals zorg en kwetsbaarheid elkaar ontmoeten. De gelaagde textuur suggereert tijd en ervaring: liefde die niet plotseling ontstaat, maar groeit, verdiept en standhoudt. Elke laag is een stille belofte van nabijheid.

Mijn Liefde Draagt Jou spreekt over een liefde die niet afhankelijk is van wederkerigheid of erkenning. Het is een liefde die blijft, ook wanneer woorden ontbreken en omstandigheden veranderen. De moeder draagt het kind niet alleen lichamelijk, maar ook in aandacht, in aanwezigheid, in onzichtbare toewijding. Moeder en kind. Liefde. Modern Abstract.

Het werk nodigt de beschouwer uit tot verstilling en herkenning. Het raakt aan een oergevoel: het weten dat er iemand is bij wie je mag rusten, onvoorwaardelijk en zonder uitleg. In die dragende liefde ligt niet alleen bescherming besloten, maar ook vrijheid — de vrijheid om te zijn, omdat je gedragen wordt. Moeder en kind. Vrouw en baby.