Neo-Hercules van Marcus Riedel

Een mens staat tussen aarde en hemel. Onder zijn voeten strekt zich een wijdvertakt wortelstelsel uit, terwijl hij boven zich een landschap lijkt te dragen. Twee grote, verschillend gekleurde handen omsluiten deze innerlijke wereld, zonder haar volledig vast te houden. Bomen, vegetatie en licht verschijnen daarin als een herinnering, een mogelijkheid of iets dat nog zou kunnen worden.

Het beeld is geïnspireerd door C. G. Jungs concept van individuatie. Volwassen worden betekent in deze zin niet alleen loskomen van je afkomst, maar daaruit je eigen identiteit tot stand brengen. Onze wortels blijven onzichtbaar werkzaam. Tegelijkertijd dragen we voorstellingen in ons van wie we zijn, wie we hadden kunnen zijn en wat er nog in ons leven beleefd zou willen worden.

De twee handen kunnen worden gezien als tegenpolen, waartussen dit innerlijke leven zich ontvouwt. Het bewuste en het onbewuste, afkomst en toekomst, vasthouden en loslaten. De menselijke figuur staat precies daartussenin.

Het werk is grotendeels in aquarel gemaakt. Transparante kleurverlopen ontmoeten krachtige contouren en intense, deels bijna stralende kleurvlakken. Het vloeien van de pigmenten is daarbij niet alleen een techniek, maar maakt deel uit van het beeldconcept. Niet alles valt te beheersen.

Als wandschilderij heeft het werk door zijn heldere, symmetrische compositie een sterk effect van veraf. Van dichtbij openbaren zich talrijke symbolische details. Een kleurintensief beeld over afkomst, ontwikkeling en de bijzondere taak om een leven te dragen dat men tegelijkertijd nog moet worden.