Oldsmobile Toronado tijdens het gouden uur

van Jan Keteleer

Toen ik me dit schilderij voor het eerst voorstelde, zag ik eerder een weg dan een auto. Een kronkelend zandpad, stoffig en stil, dat zich een weg baande naar heuvels die overgingen in rokerig blauw. Toen verscheen de Oldsmobile Toronado, geparkeerd aan de rand van de avond alsof hij daar altijd al had gestaan.

Ik schilderde de diepe, metallic bordeauxrode carrosserie in lagen, waarbij ik het gouden licht op de motorkap en de flanken liet neerslaan als een terugkerende herinnering. De impasto-techniek, waarbij dikke verf uit het doek omhoog komt, gaf me de mogelijkheid om dat licht bijna tastbaar te maken. Ik wilde dat je de warmte van oker, amber en gebrande sienna zou voelen, en de lange violette schaduwen die zich over de droge grond uitstrekken.

De Toronado, met zijn gesplitste grille en lange, zelfverzekerde profiel, draagt iets van de late jaren zestig in zich. Hij straalt een gevoel van vrijheid uit en van reizen die nog in het verschiet liggen. Toch wordt het landschap eromheen zachter en vervaagt het, wat me eraan herinnert dat elke weg uiteindelijk overgaat in de horizon.

Voor mij gaat dit schilderij over een pauze. Het is het moment bij zonsondergang waarop we even stilstaan, terugkijken naar waar we zijn geweest, en ons in stilte afvragen waar we nu naartoe gaan. Ik hoop dat het je uitnodigt om daar samen met mij te staan en diezelfde gouden stilte te delen.