Op heterdaad betrapt in de keuken

van Jan Keteleer

Sommige herinneringen vragen nooit om toestemming om terug te keren. Dit schilderij begon met zo’n herinnering: een keuken ’s nachts, de hanglamp die straalde als een kleine zon, en een meisje in een pyjama met bloemenprint dat plotseling de hoedster werd van alle orde in huis.

Ik wilde het moment vastleggen waarop een kind haar eigen stem ontdekt. Eén hand op haar heup, één vinger omhoog, blote voeten stevig neergezet tussen sinaasappelschillen en verfrommeld papier. Ze leent de woorden van de volwassenen om haar heen, maar haar strengheid is geheel van haarzelf. Tegenover haar zit de golden retriever, met zachte oren en ogen vol schuldgevoel en liefde tegelijk. De omgevallen vuilnisbak zegt alles wat er gezegd moet worden.

Ik heb de scène opgebouwd met dikke, gelaagde penseelstreken, een techniek die impasto heet, zodat het warme licht bijna op de vacht, de houten kasten en de rommel zou kunnen rusten. Buiten het raam houdt de diepblauwe nacht de wacht, terwijl de klok ons eraan herinnert hoe laat het al is voor kleine speurders.

Voor mij leeft de kindertijd in momenten als deze, waar onschuld en gezag zij aan zij staan, beide volkomen oprecht. Misschien herken je jezelf in haar, of in de hond. Hoe dan ook, we zijn allemaal wel eens betrapt.