Paarse krokussen in het lentelicht van Silva Wischeropp

Dit bloemige, lenteachtige natuurmotief is genomen op 24 maart 2018 in de middaguren met de NIKON D90 (objectief: NIKKOR 80,0-200,0 mm f/2,8).

In de late winter en het vroege voorjaar geven de kleine krokussen de eerste kleurspatten aan parken en tuinen. Krokussen houden van goed gedraineerde grond, d.w.z. niet drassig, maar ook niet te licht. In het voorjaar moet de grond vrij vochtig zijn, tijdens de rustperiode vrij droog.
Krokussen openen en sluiten het tuinjaar
In de late winter en vroege lente geven de kleine krokussen de eerste kleur aan parken en tuinen. Krokussen houden van goed gedraineerde grond, d.w.z. niet waterrijk, maar ook niet te licht. In de lente moet de grond vrij vochtig zijn, tijdens de rustperiode vrij droog.

Krokussen worden al zo lang en zo intensief gekweekt dat zelfs specialisten nauwelijks nog een volledig overzicht hebben. Het meest verspreid in tuinen en parken zijn variëteiten van de voorjaarskrokus (Crocus vernus) en grootbloemige gekweekte hybriden, vooral van de gouden krokus Crocus chrysanthus, Balkancrocus Crocus flavus en de van oorsprong vrij sierlijke elfenkrokus of boerenkrokus Crocus tommasinianus.
Het aantal "botanische krokussen" wordt opgegeven als 80 tot 120, afhankelijk van de definitie. Er zijn natuurlijk geen "dierlijke krokussen"; wat bedoeld wordt zijn de wilde soorten in tegenstelling tot de siervormen die gekweekt worden door tuiniers - vaak kruisingen tussen verschillende soorten. Wilde krokussen komen uitsluitend voor in de gematigde breedten van Europa en Azië en in Noord-Afrika, waarbij de belangrijkste gebieden in het Middellandse Zeegebied liggen, van Italië via de Balkan en Griekenland tot Turkije en de Kaukasus.
Samen met irissen en gladiolen behoren krokussen tot de irisfamilie. De bolvormige knollen lijken qua vorm op die van gladiolen, terwijl irissen meer wortelstokken vormen.