Perfect verstopt achter het rozengordijn

van Jan Keteleer

Toen ik dit tafereel schilderde, wilde ik een moment vastleggen dat zo velen van ons hebben meegemaakt. Een klein kind verstopt zich achter stoffige roze gordijnen, ervan overtuigd dat de wereld het niet kan zien, terwijl één helderblauw oog het hele geheim verraadt. Ik vind iets teder in die onschuld. We verstoppen ons, maar verlangen er toch naar gevonden te worden.

De niet bij elkaar passende gestreepte sokken brachten een glimlach op mijn gezicht toen ik ze schilderde. Ze vertellen van een ochtend waarin men zich haastig aankleedde, van een klein mensje dat vreugde verkiest boven orde. Vlakbij die kleine bruine schoentjes staat een rood speelgoedautootje te wachten, achtergelaten voor een leuker spel.

En dan is er nog de hond. Hij zit op de voorgrond en draait zich om naar je, alsof hij vraagt of je mee wilt spelen. Voor mij is hij de stille bewaarder van het geheim, trouw en geduldig.

Ik heb de kamer opgebouwd met dikke, zichtbare penseelstreken, waarbij ik warme goudtinten, aardse bruintinten en zachte roodtinten liet gloeien in het licht dat door het raam valt. Het tapijt met patroon, de leren fauteuil, de lamp en de stapel boeken fluisteren allemaal over thuis.

Dit schilderij herinnert me eraan dat veiligheid en spel bij elkaar horen. In elke schuilplaats schuilt de hoop om gezien en geliefd te worden.