Porsche 911 in de Parijse regen

van Jan Keteleer

Ik heb deze Porsche 911 geschilderd zoals ik me bepaalde avonden herinner: niet scherp, maar met gevoel. De regen is net voorbij en de kasseien weerspiegelen nog steeds elk licht dat de stad te bieden heeft. Warme, amberkleurige straatlantaarns strooien een gouden gloed over de stenen, terwijl het blauwe neonbord van een klein café zachtjes flikkert tegen de duisternis. Tussen beide in wacht de bosgroene 911, met zijn ronde koplampen die gloeien en zijn rondingen die beide werelden tegelijk vangen.

Voor mij vormt dat contrast tussen warm en koel licht de kern van het werk. Het vertelt hoe we troost en melancholie samen dragen, vaak in één adem.

Ik heb het oppervlak opgebouwd met dikke, impasto-achtige penseelstreken, waarbij ik verf in lagen heb aangebracht zodat de natte weerspiegelingen bijna glinsteren als je langs het doek loopt. De Haussmann-gebouwen rijzen aan de rechterkant op, hun smeedijzeren balkons en hoge ramen houden stilletjes de wacht. Daarboven verzamelt zich een stemmige avondhemel in zware, onrustige penseelstreken.

Deze klassieke auto is voor mij meer dan een machine. Het is een drager van herinneringen, van afgelegde reizen en reizen die nog wachten. Als je voor deze straat staat, hoop ik dat je een eigen moment herkent: een pauze tussen de regen en thuis, waar schoonheid blijft hangen en we ons iets minder alleen voelen.